Nurani Letaifler İnsan Göğsünde Kodlu

Eklenme Tarihi: 04.09.2019 05:46:00 - Güncellenme Tarihi: 12.08.2020 03:37:14

       Resulullah (s.a.v) ?Allah-ü Teâlâ ile kul arasında yetmiş bin nurdan perde ve yetmiş bin zulmetten perde vardır? beyan buyurmakla Cenab-ı Hakkın yetmiş bin perde arkasında olduğuna işaret eder. Ancak işaret edilen perdeler doğrudan zatını ilgilendiren perdeler olmayıp bilakis Allah?ın esma'sının tecelli mertebeleri ve yarattıkları arasındaki tabakalarla alakalı hicab perdelerdir.  

       Öyle anlaşılıyor ki Yüce Allah zatını yetmiş bin hicab perdeyle perdelemiştir. Ama Yüce Allah?ın zatını perdeleyip gizlemesi Allah?ın var olmadığı anlamına gelmez. Tam aksine müminler olarak bizler her bir perdeden tezahür eden sıfatlarının tecellisine bakaraktan varlığını iman dolu göğsümüzde hissedebiliyoruz zaten, bu yetmez mi? Elbette ki bu dünyada O?ndan tecelli edecek olan her ne varsa o bize ziyadesiyle yeter artar da. Kaldı ki Resul-i Ekrem (s.a.v): ?Allah zatını nur ile perdeledi. Eğer cemalini açsaydı bütün mahlûkat yanardı? (Müslim, İbni Mac?e) diye beyan buyurmakta. Bu demektir ki zatına bakmaya hiç kimsenin güç yetiremeyeceği, dolayısıyla Yüce Allah?ı mekândan ve zamandan münezzeh olarak ve O?nun hiçbir benzeri olamayacağını düşünerekten zatını zikretmemiz gerekiyor. Zira Allah?ı bu şeklide analım ki ahrette cennete girmekle müjdelendiğimizde cemalini temaşa edebilelim. Nitekim Allah ahirette mümin kulları için perdeleri kaldıracak da.

           Evet, Yüce Allah (c.c) dünyada zatıyla değil sıfatları ve isimlerinin tecellileriyle bilinmesini istiyor. Tabii bilmek iyi hoşta, ama nasıl bileceğiz denildiğinde bunu açmamız gerekiyor. Bu bilme durumu sohbet, nasihat ve tefekkür yoluyla olabileceği gibi Allah?ı zikretmek yoluyla da olabilir. Nasihat ve sohbet yoluyla; mesela her bir Peygamber kıssası ya da âlim ve evliya sohbetleri de Allah?ı bilmede ışık tutabiliyor. Tefekkür yoluyla; mesela tüm mahlûkatın yaratılış nizamına baktığımızda her bir yaratılan varlık Allah?ın birliğine ayna olup Allah?ı bilmemize vesile olabiliyor. Hiç kuşkusuz Allah?ı hatırlatacak tüm aynalar asla yalan söylemez. Hem nasıl yalan söylesin ki, bikere Allah?ı hatırlatacak aynalar kul yapısı değil ki, doğrudan Tevhidi işaret eden aynalardır. İşin içinde Tevhid söz konusu olunca her bir aynanın müminler nezdinde çok büyük anlam ifade etmesi gayet tabiidir. Yeter ki müminler aynalardan yansıyan İlahi nur tecellilerine kayıtsız kalmasın, bak o zaman Allah?ın 99 güzel isimlerin yüzü suyu hürmetine marifet ilminden üzerine düşen hisse payını ruhunda hisseder de. Kayıtsız kalmamakta kastımız yaratılış gayemiz ne ise onun gereğini yerine getirmektir elbet. Nitekim Yüce Rabbimiz yaratılış gayemizi şöyle beyan buyurmakta: ?Ben insanları, cinleri bana ibadet ve kulluk etsinler diye yarattım.?

          Evet, ayeti kerimeden de anlaşıldığı üzere Yüce Yaradanı bilmenin sırrı ancak Allah?ı zikretmek ve ibadet etmek yoluyla çözülebiliyor. Hâşâ Allah?ın bizim ibadete mi ihtiyacı var, O?nu bilmemiz için tam aksine bizim ihtiyacımız var. Öyle ya, ibadet olmayınca Allah?ı nasıl bilebiliriz ki. Mutlaka kulluğun nişanesi iman, ibadet ve itaat olmalı ki ubudiyet idrak edilebilsin. Hiç kuşku yoktur ki, dünyada iken hayatını Allah?a itaat etmekle geçirenler ahirette Yüce Allah'ın cemalini görme şerefinden mahrum kalmayacakları malum. Nitekim kalp zikri, letaif zikri ve Nefy-u İsbat zikri çekenlerin göğsünde ve alnında kodlanmış âlem-i emirle bağlantılı letaifler bunun emarelerini ve muştusunu veriyor zaten. Malumunuz letaifler Yüce Allah?ın nurani tecelli daireleridir. Şayet bir salik Lafza-ı Celal (Kalp ve Letaif) zikri ve Nefy-u İsbat (Kelime Tevhit) zikri gibi daha nice zikirlere talip olup hakkını ziyadesiyle yerine getirirse şunu iyi bilsin ki daha evvel nefsin etkisiyle körelmiş ve nurları sönmüş halde konumlanan:

      -Göğüs kafesinin sol memenin dört parmak altında bulunan KALP letaifi,

      -Göğüs kafesinin sağ memenin dört parmak altında bulunan RUH letaifi,

      -Göğüs kafesinin sol memenin iki parmak üstünde bulunan SIR letaifi,

      -Göğüs kafesinin sağ memenin iki parmak üstünde bulunan HAFA letaifi,

      -Boyun çukurunun iki parmak altın bulunan AHFA letaifi,

       -İki kaş arasında bulunan NEFS-İ NATIKA gibi letaifler (latifeler) nuraniyet kesb edip asıl makamlarına yükselecektir.

         Gerçektende daha öncesinden nefsin ablukası altında Allah?ın zikrinden mahrum kalaraktan körelmiş letaifler nuraniyet kesb ettiğinde görülecektir ki;

         -Kalp letaifi huzur bulurken ruh ise Allah?a olan sevgisi arttıkça coşup cezbe haline bürünecektir.

         -Sır letaifi kesrette vahdete ererken hafa?da Allah?ın zatı tecellisiyle benliğinden arınacaktır, yani istiğraka gark olacaktır.

       -Ahfa letaifi eşyanın esaretinden kurtularak izmihlal olur. Yani salik ahfa letaifinde malın mülkün sembolü olan eşyanın Allah?ın varlığında yok olduğunu idrak edip böylece dünya hırsından hızla uzaklaşacaktır.

        -Nefs-i Natıka letaifi ise saliki enaniyetten mahfiyete taşıyacaktır. Böylece Hak Teâlâ?yı şeksiz şüphesiz tasdik edip emrine amade olacaktır.

           Bu arada insan göğsünden bahsetmişken bir hususa değinmekte fayda var. Hani halk arasında göğüs kafesinin tam ortasında bulunan iman tahtasından söz edilir ya hep, aslında sözü edilen o iman tahtası göğüs kaburgalarını birbirine bağlayan düz kemikten başkası değildir elbet. Bir insan düşünün ki kalp krizi geçiyor hemen ilk yardım bilen birisince bu düz kemiğin üzerine birkaç kez basmak suretiyle icabında hayatı kurtarılabiliyor. Hakeza bir kaza esnasında göğüs kafesinin kaburgalarından bir tanesinin kırılarak koptuğunda iman tahtası denilen kemikle bağlantısı kesileceğinden kaza geçiren insanın nefes almakta zorlanacağı muhakkak. Allah korusun birde böylesi bir elim durumda bu adamın kaburgalarının tamamının kırıldığının düşünün bu kez kaburga kemiklerinin topyekûn iman tahtasıyla bağlantısı kesileceğinden nefessizlikten ve oksijensizlikten boğularak ölmesi kaçınılmaz hal alacaktır. Aynen öyle de göğsümüzde kodlanmış letaifler nefsin boyunduruğu altına girip koptuğunda âlem-i emirle bağlantısı kesilip ilahi nur ve feyizden mahrum kalaraktan ruh dünyamızın ışıksızlıktan kararacağı muhakkak. Hatta bu misalden hareketle iman tahtasını bu kez de manevi bir siper olarak düşündüğümüzde bir kahraman askerin yapacağı tek şey göğsünde taşıdığı iman nuru letaiflerle Allah?tan başka tüm iç ve dış sahte mabutlara karşı Çanakkale geçilmez diyebilecek donanıma ve yüreğe haiz olmasıdır. Nasıl ki zahirde bir takım talimnamelerle iyi bir asker olunuyorsa, maneviyatta da iyi bir salik olmak içinde yukarıda özelliklerini dile getirdiğimiz letaifleri işler hale getirerekten nefsin hegemonyasına karış iman tahtasını siper edindiğinde evvel Allah?ın izniyle tüm iç ve dış sahte mabutların hakkından gelip fenafillâh ve bekabillah mertebelerine erişirde. Derken salik kat ettiği mertebeler sayesinde Yüce Allah?ın tüm mahlûkat üzerindeki tecelli dairelerini müşahede etme şerefine nail olacaktır. Ancak unutmayalım ki, bu mertebelere tek başına erişmek hiçte kolay değil, mutlaka iyi bir komutanın rehberliğine ve talimnamesine ihtiyaç vardır. Yani marifetullah ehlinin komutlarıyla hareket etmeli ki fenafillâh ve bekabillah aşamalarından geçilebilsin. Resulüllah (s.a.v) âlemlere rahmet olarak gönderilen bir elçidir. İşte tüm insanlığa elçi gönderildiği o gün bu gündür O?nun izini iz sürebilecek tüm mürşitlerin (kılavuzların) rehberliğine ihtiyaç duyarız da. İyi ki de Peygamberimiz (s.a.v)?in dünden bugüne izini iz süren rabbani âlimler, evliyalar ve irfan ehli var da bu sayede beşeriyet göğsünde âlemi emirle bağlantılı letaiflerin nasıl çalıştırılacağının tatbikini öğrenebiliyor. Böylece Allah?a yakin olmak neymiş taliplilerce idrak edilmiş olunur.

            Evet, Yüce Allah Resulünü tüm insanlığa rehber olarak gönderip, hem kalbin nasıl çalışacağını bildirdi, hem de kâmil insan nasıl olunabileceğini öğretti. Öğretmeseydi kâmil insanlar günümüze kadar uzanıp aydınlık rehber olamayacaklardı. Hele ki aydınlanması gereken iç âlem söz konusu olunca bu anlamda rehber edinmemiz şart olur da. Malum iç âlem bilinmeyen bir âlem, beş duyumuzla idrak edemesek de amentümüzle iman etmemiz kâfidir. Ki, amentü daha çok görünmeyene inanmayı gerektirir. Bu nedenle gaybı bilmesek de sorgusuz sualsiz inanmak farzdır. Materyalistler ve ateistler hiç boşa heveslenmesinler, iman akılla kavranılacak bir değer değil. İman ancak vahyi soluklamak, öğrenmekle ve nübüvvet kokusunu fark etmekle anlaşılır. Görüneni müşahede etmek haber niteliğinde bir uğraş gerektirdiği için bunda kâfir mümin ayırımına gerek yoktur. Yani kim daha maddeyi iyi işliyorsa üretime dönüştürmesinde önde olması kaçınılmazdır. Ama iman öyle değil, bunda deneysiz gözlemsiz amentüye inanmak gerekir ki iman etmiş olunsun. Dedik ya dünyevi olan teoriler görüneni temsil eder, uhrevi olansa diğeri görünmeyeni. Şurası muhakkak ahrette ilk soru görünmeyenden, yani imandan gelecek. İman etmeyen ateistlerin vay haline, mizansız sorgusuz sualsiz doğrudan cehenneme atılacaklardır. Müslüman?ın imansızdan farkı mizan terazisinden geçmesidir. Yani, Allah?ın huzurunda hesabını verdikten sonra gideceği yer ya cennet ya da cehennemdir. Ancak burada cehenneme girecek olan Müslüman?ın da imansızdan farkı gözlerden kaçmayacaktır. Nasıl mı? Günahlarının bedelini çehennem de çektikten sonra eninde sonunda cennete girecek olmasıyla farkını fark ettirecektir. Nitekim Peygamberimiz (s.a.v) bu hususta ümmetinin yüreğine adeta su serperek şöyle hafifletir de: ?Zerre miskal kalbinde imanı olan cennete girecektir? (Buharı). Zaten âlemlerin rahmet peygamberine de göğsünde bir nebzede olsun iman nuru parlayanlara ferahlatmak yaraşırdı. Sonuçta hepimiz beşeriz, beşer olmamız hasebiyle şaşarız da, bir düşüp şaşmayan Yüce Allah?tır elbet. Kaldı ki insan göğsü ruh yönüyle nurani latifelerle donatılmış olsa da, nefis yönüyle de kötülüğü emreden nefsi emmarenin telkinlerine açık zayıf yaratığız. Madem öyle, zayıf yönlerimiz söz konusu, o halde bize ten kafesi içerisinde körelmiş olan letaiflerin nasıl çalışır hale getirileceğini gösterecek bir rehber edinmemiz gerekmez mi? Gerekmekte ne söz, dizinin dibinde diz çöküp hemen gerekli eğitimleri almamız lazım gelir. Bakmayın siz öyle Allah ile kul arasına kimse giremez deyip de kafa bulandırmaya çalışan bir takım aklı evvel ahmakların densiz sözlerine. Ahmak oldukları şundan belli, sürekli vasıtalarla gayeyi birbirine karıştırır olmalarıdır. Onlar sürekli araçla gayeyi karıştıra dursunlar bize bir bilenle yol almak düşer. Hem baksanıza atalarımız ne de güzel söylemişler, danışan dağı aşmış danışmayan düz yolda şaşmış diye. Dolayısıyla lafı hiç eveleyip gevelemelerine gerek yoktur, şayet Allah ile kul arasına hiç kimse giremez sözünden maksad hiç kimse din kuramaz, ya da dini tekeline alamaz manasında söyleniliyorsa buna asla itirazımız olamaz, bizim itirazımız sadece sözün söyleniş tarzı ve ortaya koyuş biçiminedir. Yoksa bizim kimseyle ne alıp vereceğimiz olur ne de kendimizi onlara karşı ispatlama derdimiz olur. Ama bizle derdi olana da sessiz kalmayız. Onlara tavsiyemiz sanki Allah?a giden yolda tüm vasıtaları ve rehberleri ilah edinmişiz gibisine hakkımızda iftira atmalarından vazgeçmeleridir. Oysa bizi masa başı haberlerle değil yerinde gözlemlemiş olsalardı, gerçek bir mürşidin kapısına gelenlerin Allah?ın zikrini talim ettikleri gibi seyr-i sülûk yolunda ruhen dirilişe geçtiklerini göreceklerdi. Evet, gerçek rehberlerin tüm amacı ve tüm çabaları ruhu nefse galip kılmaktır. Bikere adı üzerinde mürşid, yani danışılması gereken ışık feneri. Maalesef gel gör ki bazı aklı evveller rehbere tabii olmayı amigolukla karıştırıp şirk olarak nitelendirebiliyorlar. Hiç kuşku yoktur ki, bu aklı evveller Allah Resulü döneminde yaşasaydılar sahabenin samimi bağlılığına ya da Ebu Bekir Sıddık (r.a)?ın ?O dediyse doğrudur? ifadesiyle özdeşleşen sorgusuz sualsiz teslimiyetine de şirk diyeceklerdi. Hani sohbetlerde anlatılır ya, Allah dostuna sizin işiniz nedir diye sormuşlar. O Allah dostu da şöyle cevap vermiş: ?Bizim işimiz dünyadan çözüp ahrete bağlamaktır.? İşte görüyorsunuz her şey bu özlü sözlerde gizli, anlayana tabii. Evliyaullah?ın derdi davası hâşâ kendilerine taptırmak değil, bilakis insanların Allah?a kul olmaları için göğsünde kodlanmış letaiflerini nuraniyet kesb etmesi için rehberlik etmektir. Zikir ehli olmasa kalp zikrinin en az kaç, azami kaç sayıda çekileceğini, letaif zikrinin kaçtan başlayıp en son kaç sayıda tamamlanıp Nefy-u İsbat zikrine ne zaman geçileceğini bilemiyor olacaktık. Mesela Nakşibendî Sadatlarına baktığımızda sofilerini seyr-i suluk idmanında kalpte en az beş bin Lafza-i celal zikrini talim ettirerek fitili ateşlerler. Tâ ki kalp yirmi bin Lafza-i celal zikriyle kemal bulur, bu kez Sadatlar sofilerine göğsünde ve iki kaşı arasında, yani altı noktada en az yirmi üç bin olmak üzere Lafza-i Celal zikri talim ettirirler. Derken başlangıçta 23 binle başlanılan letaif zikri belirli dönem aralıklarla yine altı noktada sayıca artırılarak süreç işletildiğinde en nihayetinde yüz bir bin sınırında letaif zikri tamamlanmış olur. Sadatlar işte bu aşamaya gelmiş sofisine bu kez zikirlerin en efdalı Nefy-u İsbat, yani Kelime-i tevhid zikrini talim eyleyecektir. Sadece sayı olarak mı talim eyleyip rehberlik ederler, elbette ki kalpte, göğüs üzerinde ve iki kaş arasında Allah zikrinin nasıl çekileceğinin ve zikir dağılım sayısının nasıl taksim edileceği yönünden de kılavuzluk ederler. Anlaşılan o ki, nokta atışlar sadece dünyevi şeylerde kullanılmıyor uhrevi işlerde de kullanılmakta. Nokta atışlar tam isabet ettiğinde salik seyr-i sülûk yolunda ilerleme kayd edip bir bakmışsın vuslat hâsıl olur da. Unutmayalım ki hidayet Allah?tan, mürşitler seyr-i sülûk yolunda sadece rehberdirler. O halde onların zahirlerine değil, yollarına takılmak gerekir ki hidayete erebilelim.

           Peki ya, Rabıta? Malum, rabıta bir gönlü bir gönle bağlamanın adıdır. Teşbihte hata olmasın, bunu bir kıza gönlünü kaptıran gencin sevdasından da anlayabiliriz pekâlâ. Ama bu demek değildir ki o genç sevdalandığı kıza tapıyor. Tasavvufi manada rabıtada aynen o gencin sevdası gibidir. Hatta rabıtayı tıpkı ?Ya Resulullah! Anam babam canım sana feda olsun? haykırışında yerini bulan sahabenin sevgisinde de bunu pekâlâ anlayabiliyoruz. Bu ve buna benzer pek örnekleri sıralayabiliriz de. Malum, tasavvufta rabıta mürşidi kâmil?in iki kaşı arasında çıkan ilahi nur?un göğüs kafesi içerisinde ki kalp ve letaiflerin üzerine aktığını ve bu akan nur-i feyizle kalb ve letaiflerin tüm kirlerden arındırılıp siyah bir duman şeklinde vücuttan çıktığını tasavvur etmenin adıdır rabıta. Bunun dışında yok mürşide tapmakmış, yok Allah ile kul arasına girmekmiş gibi bir sürü suizan yorumlar asla rabıtanın mana ve ruhuyla uzaktan yakından alakası olmayan ilgisiz tanımlamalardır. Onlar gönlü gönle bağlamak kavramını ilgisiz tanımlamalarla karalamaya dursun biz yinede onlara Necip Fazıl Kısakürek?in ?Rabıta-i Şerife? adlı eserini okumalarını tavsiye ederiz. Okuduklarında göreceklerdir ki, rabıtanın tapmak olmadığını, bilakis müridin malayani boş işleri tasavvur etmekten uzaklaştırıp kalbi ilahi tecellilere baş başa bırakmaya yönelik ?rabt? etmek hadisesi olduğunu anlayacaklardır. Mürşidin burada ki konumu sadece yüce makamlardan gelen ilahi nur?a ayna olmaktır, dolayısıyla bunun dışında bir mürşidden şeriata aykırı bir durum beklenmez zaten. Bakın Muhyiddin Arabî Hz.leri ne diyor: ?Âlem ayna, bu aynanın cilası da şüphesiz insanı kâmildir. İnsan-ı kâmil; Allah?ın Esma'sını, ilahi feyz ve nur?unu beşer yönüyle kendi cinsinden beşere aktarmasıdır? (Bkz. Cami, Nakdu?n Nusus fi şerhi Nakşil Fusus, 104).

           Evet, Muhyiddin Arabî Hz.lerinin beyanlarından da anlaşılan o ki; Yüce Allah (c.c.) ilahi feyz ve nuruyla sevdiği kulunu boyayıp âleme cila eylediği gibi melekleri arasında övüp dostum der de. Şimdi gel de böylesi bir Allah dostuna muhabbet duyma, ne mümkün. Düşünebiliyor musunuz hayatında bir kez olsun muhabbetten nasiplenmemiş bir kısım insanlar dışarıdan sofilerin birbirlerine karışı ve mürşidine olan muhabbetlerine değişik gözle bakabiliyorlar. Mesela bir sofi mürşidin gördüğünde hemen adaba geçip hürmet göstermesini yadırgayabiliyorlar. Değil bir âlim ya da bir mürşide hürmet göstermek, sıradan bir kişiye bile hürmet göstermekle insan küçülmez tam aksine büyük kazanç elde eder de. Kaldı ki sofi kelimesinin menşeine bir bakın ?yün giyen? manasına geldiğini görürsünüz. Yün yumuşaklılığı çağrıştırdığı için pekâlâ buna ?yumuşaklılığı libas edinen şahsiyetler? bile diyebiliriz. Gerçektende öyleler zaten, kendilerine ?Ashab-ı Suffe?i örnek aldıkları içindir bir o kadarda saf ve narin mizaçlıdırlar. Sofiler gayet çok iyi biliyorlar ki; sırasıyla müride sevgi duymak mürşide sevgi duymaktır, mürşide sevgi duymak Allah Resulüne sevgi duymak demektir, Resullullah?a sevgi duymak Allaha sevgi duymaktır. Dolayısıyla dışarıdan hiç yalandan gazel okuyup da bu sevgi zinciri hakkında, yok efendim şirkmiş, yok efendim rabıta Allah ile kul arasına girmekmiş gibi bir sürü ipe sapa gelmez sözlerle sofilerin muhabbetiyle oynamasınlar. Hem Allah için bir insana muhabbet duymak ne zamandan beri şirk olmuş da bizim haberimiz olmamış. Oysa biz çok iyi biliyoruz ki, bir kişiye duyulan sevgi ulûhiyete dönüştüğünde ancak şirk olmakta, bunun dışında insanların birbirlerini Allah için sevmelerinde herhangi bir beis yoktur. İşte rabıtada bunun gibi bir şeydir, yani Allah için Allah?ın dostunun gönlüne girmenin adıdır: Rabıta.

           Dikkat edin bu tarifte Allah dostu var, yani bu tarifte bir başkası yoktur. Çünkü müminlerde kendi aralarında derece derecedirler. En üst derecedekilere Kur?an diliyle mukarrebun denilir. Bu hususta Mevla?mız; ?Allah kendilerine ilim verilenleri derecelerle yükseltir? buyurmakta (Mücadele 58/11). Peygamberimizde ?Âlim'in abide üstünlüğü benim sizden en düşük dereceliye üstünlüğüm gibidir? (Tirmizi, ilim 192682) buyuruyor. Madem insanlar arasında dereceler söz konusu, o halde seyr-i sülukunu bitirmiş olan bir salik gün gelir mürşidi aradan çekilir de, çünkü o hakikate meyvesine erişmiştir artık. Zaten mürşit bu mertebeye erişmiş sofisini dua ederek desteklediği gibi emaneti sahibine teslim eder de. Dolayısıyla Cenabı Hak bu manada; ?Allah Teâlâ?nın kendisine kitap verdiği hiçbir kimsenin insanlara: Allah?ı bırakıp bana kul olun demesi hak değildir. Fakat onlar insanlara şu okuduğunuz kitap gereği Rabbani olun. Onlar size: Melekleri ve Peygamberleri ilahlar edinin diye de emretmezler? (Al-i İmran 79?80) buyurmaktadır.

        Hakeza Allah Teâlâ ?Beni seven kimse Peygambere uysun? buyuruyor (Al-i İmran/30). Anlaşılan o ki, onları sevmemizin tek nedeni Allah yolunda rehber olmalarıdır. Bu nedenle Sadatlara seçilmişlerin seçilmişi gözüyle bakarız da. Şayet birileri sırf dünyalık için insanlara rehber oluyorsa, asla böylelerine Sadatlara baktığımız gözle bakmayız, Allah korusun o gözle baktığımızda bizimde dünya perestlerden ve yalaka tayfasından bir farkımız kalmaz. Kaldı ki Allah Teâlâ?nın sevmediği bir kimseyi tüm yalakalar övse ne, övmese ne, Allah katında böylelerinin hiç bir değeri yoktur zaten. Nitekim Allah Teâlâ değer verdiği kulun vasfını ayetinde şöyle bildirir de: ?Allah katında en şerefliniz en muttaki olanınızdır? (Hucurat 49/13).

           Evet, Allah katında bir değer olmak istiyorsak bu ancak muttaki kul olmakla mümkündür. Her ne kadar muttaki kullardan olamazsak da, muttaki olanları sevmek bile bir derece iman nurunun kemalatına işarettir. Örnek mi? Hace Alâeddin Attar (k.s) ve Şah-ı Nakşibend (k.s) ikilisi bunun en güzel örneği. Öyle ki Hace Alâeddin Attar bir an olsun Şah-ı Nakşibend (k.s)?ı yanı başından hiç ayırmazmış. Tabii bu durum sofilerin dikkatinden kaçmaz da. Merak edip sorduklarında cevaben:

           -Ona öyle göz kulak olmak lazım gelir ki, yüce makamlardan onun üzerine doğacak olan ilahi feyz ve nurlara kimse mani olamasın diye böyle yapıyorum der.

        Ne diyelim, işte görüyorsunuz gönül kaynaşması denen hadise budur. Lafla peynir gemisi yürümediği gibi lafla da sevgi hâsıl olmaz, esas sevgi kalben hâsıl olur. Bakın, şöyle sahabenin hayatına, anam babam canım sana feda olsun diyecek derecede Peygamberimize adeta aşık olduklarını görürsünüz. İşte bu mest oluş sadece şekli şemailine değil, mübarek dilinden tane tane dökülen ses tonundan tutunda sarf ettiği her bir kelamına da mest oluyorlardı. Zaten aşkla ve şevkle dinledikleri her bir kelamını kalplerine nakş ettikleri içinde kendilerine sohbet halkasında şereflenen manasına sahabe dinmiştir. Bırakın sohbetten alınan tadı onu ömründe bir kez görmek bile gönül kaynaşmasına yetiyor. Rabbani âlimlerimiz bu nedenle: ?Peygamber Efendimizi bir kez gören bin kere okuyandan çok daha fazla sevgi duyar? demekten kendilerini alamamışlardır. Peki ya müşrikler? Malum onlarda bu durumun farkına vardıklarında ?insan devamlı gördüğü ve işittiği şeylerin esiridir? gerçeğinden hareketle Mekke?ye gelenleri o nurlu yüzle buluşturmamak için ellerinden gelen ne varsa onu yapmaktan imtina etmemişlerdir. Dolayısıyla siz siz olun rabıta olayını hafife almayın. Hem nasıl hafife alabiliriz ki, hicret yolculuğunda Hz. Ebu Bekir Sıddık (r.a), Peygamberimizle mağarada baş başa kaldığında, Allah Resulü ona:

        -Ya Ebu Bekir! Gönlünü gönlüme bağla diyerek yol arkadaşını kalbi bağlılıkla kendine rabt etmiştir.

         İşte bu gerçekler ışığında mürşitler de sofilerini sohbet ve nazarlarıyla sünnet-i seniyye usulünce böyle kendilerine ?rabt? ederler (bağlarlar). Hatta bulundukları sohbet meclisi hınca hınç dolu olsa da, ister en arkada, ister en önde, ister yanda, ister ortada bulunulsun hiç fark etmez onu gören adeta gönlünü kaptırıp rabt olabiliyor. Aslında, hoş bir gönül kaptırmasıdır bu. Ne güzel işte, gönlünü dünyaya kaptırmaktansa bir Allah dostuna kaptırmışız, sırf bunun için bile ne kadar şükredilse azdır. O halde Allah dostlarının nazarından geçmek için sık sık ziyaret edip sohbet halkasında bulunmak da fayda var. Sakın ola ki duymakla yetinmeyelim, yani ?Duydum ki falancı yerde bir Allah dostu varmış? demek yerine bizatihi ziyaretine gitmek icab eder. Zira bu yolda duyumla hareket edilmez, aynel yakinle (müşahede etmekle) hareket edilir. Aynel yakin olmadan hakkel yakin olunmaz. .Kelimenin tam anlamıyla görerek ancak tefekkür hali elde edilebiliyor. Tabii, bazı aklı evveller her konuda olduğu gibi aynel yakin, hakkel yakin konusunda da Kur?an?da böyle şeyler yoktur diye itiraz edeceklerdir. Oysa yakin olma hali gönlü gönle bağlamanın ötesinde aynı zamanda Yüce Allah?ın isim ve sıfatlarının tecellisini yarattıkları üzerinde tefekkür etmek demektir. Nitekim Kur?an?da pek çok ayette geçen; ?Düşünmüyor musunuz? Tefekkür etmiyor musunuz? Baksanıza, düşünsenize vs.? tarzı ifadeler rabıtaya (yakin olma hali) ve tefekküre işarettir. Tefekkür edelim ki Allah?ın zikriyle ölü kalbilerimiz dirilişe geçebilsin. Gerçektende insanlar irfan ve feraset ehlini gördüklerinde Allah?ı hatırlar da. Çünkü Allah-u Teâlâ veli kuluna isimleriyle tecelli etmektedir. Madem öyle, o veli kul üzerinde tecelli eden ilahi nuru tefekkür etmek gerekir. Ki, tasavvuf?ta bu tefekkür hali rabıta olarak karşılık bulur. Bunda kadın erkek ayırımı olmaz. Ama bilhassa kadınların mürşidin zahir halini düşünmeksizin sadece nur-i feyzini ve adabını tefekkür etmesi kâfidir. Zaten rabıtadan maksatta Yüce Allah?ın ilahi sıfatlarından tecelli eden nurlarla kalbi diri tutmaktır. İşte bu noktada salik?in mürşidin boyasıyla boyanmaya çalışması demek bir anlamda Allah?ın sıfatlarından tecelli eden nurlarla ahlaklanması ve manen terbiye olması demektir. Ki, bu durum tasavvufta aynileşme, yani ?fenafi?ş şeyh? hali olarak tarif edilir. Şayet bir sofi mürşidinde ?fenafi?ş şeyh? olabildiyse kendisi zahiren uzakta da olsa hiç bir kayıp yaşamayacaktır, mürşidinin ervahı her daim yanı başında olacaktır. Yok, eğer bir sofi ?fenafi?ş şeyh? olamamışsa zahiren mürşidinin dizinin dibinde de olsa mürşidine gerçek anlamda yakin olmuş sayılmaz. Gerçek yakinlik gönül kaynaşmasını gerektirir. Nitekim Resul-i Ekrem (s.a.v) bu hususta: ?Ruhlar âleminde tanışanlar, birbirleriyle tanışıp kaynaşırlar (dünyada), Orada anlaşamayanlar birbirleriyle zıtlaşıp dururlar? (Buhari, Müslim, Ebu Davud) diye beyan buyurmakta. Madem öyle, ?Kişi sevdiği ile beraber haşr olunacak? gerçeğinden hareketle hedefimiz Pir?in gölgesi altında kaynaşmak olmalıdır. Çünkü Pir?in gölgesi nefsi islah edecek güçte bir kaynaktır. Düşünsenize Pir?in gölgesi böyleyse, kim bilir ruh dünyası nasıldır, ötesini de artık siz düşünün. O halde neydik edip dünyada iken Pir?in gölgesinin altına girmek gerekir ki feyzinden istifade edebilelim. Dikkat edin dünyada iken dedik, dünyasını değiştirdiği zaman demedik, çünkü Gavs-i Hizani (k.s) bu hususta şöyle der: ?Ölmüş aslana bağlanmaktansa diri bir kediye bağlanmak daha yeğdir.? Nitekim salik (sofi) hayatta yaşayan Pir?in gölgesinden ne kadar çok istifade ederse bir o kadar da feyizlenecek demektir. Dışarıdan salikin bu haline bakanlar bir anlam veremeyebilirler. Hatta meczup diyenlerde olabilir. Ne derse desinler çok da sofinin umurunda olmaz, çünkü tasavvuf kal (söz) değil haldir. Sofide biliyor ki, halin halinden ancak hal ehli anlar. Hal ehlinin anlıyor olması gayet tabiidir. Zira Yüce Allah (c.c) bir hadis-i kutside şöyle buyurmakta: ?Kulum bana bir karış yaklaşırsa ben ona bir adım yaklaşırım. O bana bir adım atarsa ben ona on adım yaklaşırım. Kulum bana yürüyerek yaklaşırsa ben ona koşarak yaklaşırım? (Müslim, Buhari).

       Velhasıl; seyr-i süluk yolunda bir sofinin yakin hali arttıkça, Allah Teâlâ o kulunu ?Bizim uğrumuzda mücahide edenleri elbette yollarımıza ulaştırırız? (Ankebut/69) müjdesiyle vuslata erdirir de.

      Vesselam.


https://enpolitik.com/kose-yazisi/3364/nurani-letaifler-insan-gogsunde-kodlu

Sizin Yorumunuz:

*
*

Diğer Yazılar

06.08.2020 Nebi ve Resul
30.07.2020 Kur’an’dan İlham Alıp Asrın İdrakini Aydınlatmak
23.07.2020 Kur'an-ı Muciz'ül Beyan
09.07.2020 Vahy'in Soluğu
02.07.2020 Esma-ül Hüsna
25.06.2020 Kader-i İlahi
18.06.2020 İmtihan Hayatın Bir Gerçeği
11.06.2020 İçi Başka Dışı Başka
04.06.2020 Gel Kardeşim Bir Olalım
28.05.2020 Sıla-i Rahim
21.05.2020 Ey Yolcu! Yolculuk Nereye?
14.05.2020 Niyet Hayır Akibet Hayır
07.05.2020 Gönüllü Açlık
30.04.2020 Amel-i Salih
23.04.2020 Günahın merkezi nefis mi?
16.04.2020 Çay Kahve Bahane, Gönül İlla Sohbet İster
09.04.2020 Ab-ı Hayat Tasavvuf
03.04.2020 Gündüz Gazetesi'nin Aydınlık Yüzü: Aziz Bal
01.04.2020 Aşk-ı Bendi
25.03.2020 Sofinin Dünyası
18.03.2020 Rabıta-i Şerife
11.03.2020 Arayan Bulur
04.03.2020   Suriye Ve Şah-ı Hazne
26.02.2020 Her Zamanın Bir Gavs'ı Var
19.02.2020 Evliyaullah
12.02.2020 Hatme-İ Hacegân
05.02.2020 Ben Sana Bendim
29.01.2020 Ne Mutlu Murad Mürşit Bulana
22.01.2020 Mürşid Beyatı
15.01.2020 Bey'at
08.01.2020 Vesile Olmadan Vasıl Olunmaz
01.01.2020 Himmet
25.12.2019 Tasavvufi Âdâb
19.12.2019 Âdâb ve Usul
11.12.2019 Nigâh Dâşt
04.12.2019   BÂZ GEŞT
27.11.2019 Yâd Daşt
20.11.2019 Yâd Kerd
13.11.2019 Vukuf-i Kalbì ve Vukuf-i Adedì
06.11.2019 Nazar Ber Kadem
30.10.2019 Vukuf-İ Zamani Ve Huş Der Dem
23.10.2019 Sefer Der Vatan
16.10.2019 Halvet Der Encümen
09.10.2019 İlahi İdrak
02.10.2019 Denge Âlem
25.09.2019 İnsanlığın Kurtuluşu
18.09.2019 İnsan İnsanın Kurdu mu?
11.09.2019 Kendimizi Keşfetmek
04.09.2019 Nurani Letaifler İnsan Göğsünde Kodlu
28.08.2019 Özgürlük Meşalesi İnsan Ruhunda Gizli
21.08.2019 Kendini Arayan İnsan
14.08.2019 Kâlù Belâ?da Verilen Söz
07.08.2019 Yıldız Falı Ve Gayb?dan Haber Vermek
31.07.2019 Melek, Şeytan ve Cin
24.07.2019 Şeytan ve Cehennem
17.07.2019 Ölüm Kar Beyaz
10.07.2019 Dünya Evinden Mahşere
03.07.2019 Dünya Fani Ahiret Baki
26.06.2019 Son Nefeste Pişman Olsan Ne Olmasan Ne
19.06.2019 İman Hem Nur Hem Kuvvet
12.06.2019 Zikir, Fikir, Şükür
04.06.2019 Zikir En Güzel Sermaye
29.05.2019 Tevbe Candan Olmalı ki Nasuh Gerçekleşsin
22.05.2019 Hürriyetin İlk Kapısı Tevbe
15.05.2019 Mürşid Odur ki İrşad Ede
08.05.2019 İrşad Olunmadan İrşad Edilmez
01.05.2019 Asıl Dava Nefsi Islah Etmektir
24.04.2019 Allah için Yol Gösterenler
18.04.2019 Şeriat, Tarikat, Marifet ve Hakikat
10.04.2019 Tarikat-ı Aliye
03.04.2019 Mehdi (r.a)
27.03.2019 Cemaat ve imamet
20.03.2019 Fitne katilden beterdir
12.03.2019 Bu ezanlar ki şehâdetleri dinin temeli
06.03.2019 Bedduaya lanet, duaya davet
27.02.2019 Hizmet nimettir
20.02.2019 Şeyh O?dur ki yolun başından sonunu göre
13.02.2019 Ölmek için doğunuz
06.02.2019 Halvette şöhret, şöhrette ise afet vardır
30.01.2019 Daha bizim hazinelerimizin kapısını çalan olmadı
23.01.2019 Sonsuz kaynak Silsile-i Şerife
16.01.2019 Has bahçenin gülleri
09.01.2019 Gavs-ı Bilvanisi Abdulhakim-el Hüseyni
01.01.2019 Menzil'deki ışık: Seyda
26.12.2018 Güneş balçıkla sıvanamaz
19.12.2018 Bediüzzaman?ın Seyda-i Nurşin tutkusu
12.12.2018 Hepimiz aynı kıbleye yönelmiş hizmetkârlarız
05.12.2018 Cahilin Abidi de Sofisi de hüsrandadır
28.11.2018 Ortak payda İslam?dır
21.11.2018 Ne mutlu kıymet bilene
14.11.2018 Bir şafak yürüyüşü
09.11.2018 Gül nesil evladın Sabr-ı Cemil metaneti
31.10.2018 Gönüller Sultanı Seyda
24.10.2018 Seyda Hazretleri'nin hayat serüveni
18.10.2018 Seyda (K.S)?ın anısına röportaj
10.10.2018 Minye?den Menzil?e
03.10.2018 İlimsiz tasavvuf asla!
26.09.2018 Zehirli şırınga suikasti
19.09.2018 Ayet ve slogan
12.09.2018 12 Eylül din mazlumu
06.09.2018 Selçuk Özdağ ve Yusufiye çilesi
30.08.2018 Namık Kemal Zeybek ve ülkü yolu
21.08.2018 Muhsin Başkan ve istişare
16.08.2018 Kop Tipisi ışığı Osman Okutmuş
09.08.2018 MHP ve ülkü yolu eğitimcisi Yılmaz Saka
02.08.2018 Biricik nur yüzlü kızım Merve Nur
26.07.2018 Hey gidi üniversite yılları
20.07.2018 Memleket hasreti
16.07.2018 Rüzgâr eken fırtına biçer
12.07.2018 Artık yeni Türkiye vakti
05.07.2018 Bunalımdan çıkış vakti
28.06.2018 İki kutuplu bakıştan çıkma vakti
21.06.2018 Popülizmi tarihe gömme vakti
14.06.2018 Çokluk içinde birlik vakti
06.06.2018 Vakit aşkın gözyaşı birlik vakti
30.05.2018 Ahmet Er ağabeyimizin gönül dünyası
24.05.2018 Hepimiz aynı kilimin desenleriyiz
17.05.2018 Kürtlerin soy kütüğü
11.05.2018 Türk-kürt Rabia'yız
03.05.2018 Dünden bugüne balans ayarı
26.04.2018 Fanatizm mi, diriliş mi?
19.04.2018 Fundamentalizm ve FETÖ belası
12.04.2018 Etnosantrizm ve Narsizim Canavarı
06.04.2018 Gelin canlar bir olalım
29.03.2018 Canlı bomba tedhişçiligi
22.03.2018 Terörizm
15.03.2018 Şiddet
08.03.2018 Dünden bugüne provokasyonlar
02.03.2018 28 Şubat Postmodern Darbe ve İrtica
25.02.2018 Yusuf Yüzlüler
19.02.2018 Ülkü kervanı
12.02.2018 Ülkü yolu
04.02.2018 Îlay-ı Kelimetullah davası
28.01.2018 Zaferle Değil, Seferle Yükümlüyüz
21.01.2018 OSMANLI ÜLKÜSÜ
14.01.2018 ÜÇ TUĞ?LU HİLÂL
14.01.2018 Bir şafak yürüyüşü
07.01.2018 MİKRO NİZAM-I ÂLEM
01.01.2018 NİZAM-I ÂLEM?İN FİKRİ TEMELLERİ
27.12.2017 MEHMET AKİF ERSOY
24.12.2017 NİZAM-I ÂLEM ÜLKÜSÜ
17.12.2017 HZ. ALİ VE NİZAM-I ÂLEM
10.12.2017 NİZAM-I ÂLEM?E SOSYOLOJİK BAKIŞ
02.12.2017 ANARŞİ ÂLEM Mİ? NİZAM-I ÂLEM Mİ?
26.11.2017 İMPARATORLUKTAN KÜRESELLEŞMEYE
19.11.2017 YERELLİKTEN NİZAM-I ÂLEME
12.11.2017 BEDEVİLİKTEN HADARİLİĞE MEDENİYET?TEN NİZAM-I ÂLEM?E
05.11.2017 KUL DEVŞİRME SİSTEMİ
27.10.2017 PİRİ REİS VE DÜNYA HARİTASI
19.10.2017 BİLGE KRAL ALİYA İZZET BEGOVİÇ
15.10.2017 ŞAVKI HİLAL MOSTAR KÖPRÜSÜ
08.10.2017 AYASOFYA
01.10.2017 AKŞEMSEDDİN VE FATİH
24.09.2017 HACI BAYRAM-I VELİ
17.09.2017 BİR MİZAH DEHASI NASREDDİN HOCA
10.09.2017 İMAM-I GAZALİ
03.09.2017 AHİ EVRAN VE AHİLİK
25.08.2017 HÜNKÂR HACI BEKTAŞ-I VELİ
18.08.2017 MEVLANA
11.08.2017 YUNUS EMRE
04.08.2017 SELÇUKLU?NUN DOĞUŞU
28.07.2017 ÂL-İ SELÇUK LİDERİ SELÇUK BEY
21.07.2017 ARSLAN YABGU
14.07.2017 SULTAN TUĞRUL BEY
08.07.2017 ALPARSLAN VE BÂTÎNİLİK
01.07.2017 SELÇUKLU?NUN YÜKSELİŞİ VE YIKILIŞI
24.06.2017 MOĞOL KASIRGASI
19.06.2017 Fİ?LEYLETİ?L-KADR
10.06.2017 ŞEHR-İ HİLÂL RAMAZAN
06.06.2017 ÖLÜM BİR MİHRİBAN
30.05.2017 BİR GÖNÜL ADAMI AHMET ER
29.05.2017 FETİH RUHU
19.05.2017 TÜRK-İSLAM MEDENİYETİ
12.05.2017 YA DEVLET BAŞA, YA KUZGUN LEŞE
06.05.2017 HAKANLARIN ŞEREFLENDİRDİĞİ DÜNYA
28.04.2017 ULU HAKAN ABDÜLHAMİD HAN
22.04.2017 ANKARA ANKARA OLALI BÖYLE BAŞ OLMAMIŞTI
16.04.2017 BİR DEĞİŞİM ÖNDERİ ÖZAL
07.04.2017 BAŞBUĞ BAŞKANLIK İÇİN TABİİ Kİ ?EVET?
01.04.2017 BAŞBUĞ BAŞKANLIK
24.03.2017 MUHSİN BAŞKAN'IN SONSUZLUĞA YOLCULUĞU
21.03.2017 NEVRUZ VE HIDRELLEZ
17.03.2017 TÜRKLER VE İSLÂMİYET
10.03.2017 YAFES NESLİ: TÜRK
03.03.2017 İLK MÜSLÜMAN TÜRK HAKANI: SATUK BUĞRA HAN
24.02.2017 YALNIZ KURT
18.02.2017 KAFKAS KARTALI ŞEYH ŞAMİL
11.02.2017 ŞEYH ALİ SEMERKANDİ
04.02.2017 ORTA ASYANIN IŞIK KANDİLİ ŞEHİRLER
27.01.2017 İKİ IŞIK KANDİLİ: İMAM-I RABBANİ VE ABDULHALİK-I GÜCDÜVÂNÎ
21.01.2017 ŞARKIN TÜRK HAKANI: TİMURLENK
14.01.2017 PÎR-İ TÜRKİSTAN
07.01.2017 AHMED YESEVÎ VE ALPERENLERİ
31.12.2016 AH BUHARA! AH SEMERKAND! AH YESİ! AH HİVA! SANA NE KADAR HASRETİZ!
24.12.2016 ATA YURT ORTA ASYA
17.12.2016 GÖKLERİN YILDIZI ALİ KUŞÇU
10.12.2016 KÂDIZÂDE-İ RÛMÎ
02.12.2016 BİLGE İNSAN ULUĞ BEY
27.11.2016 ZEMAHŞERÎ
20.11.2016 EBU NASR FARABİ
14.11.2016 BİRÛNİ
07.11.2016 ŞEYHÜ?R-REİS İBN-İ SİNA
30.10.2016 MATEMATİĞİN PİRİ CEBİR
24.10.2016 DİLDE FİKİRDE İŞTE BİRLİK-IV
17.10.2016 DİLDE, FİKİRDE, İŞTE BİRLİK-III
13.10.2016 DİLDE, FİKİRDE, İŞTE BİRLİK-II
09.10.2016 DİLDE, FİKİRDE, İŞTE BİRLİK-I
22.09.2016 ÖLÜRÜM TÜRKİYEM